Derby d'Italia: Inter ile Juventus Arasında Geçenler

İtalya'nın en gergin rekabeti aynı zamanda en geçirgen hatlarından biri. Doksandan fazla futbolcu iki formayı da giydi.

2026-08-20 · 567 kelime

Derby d'Italia adını gazeteci Gianni Brera koydu. Aynı şehirde olmayan iki kulüp arasındaki bu rekabet, İtalya'nın en çok konuşulan husumeti. Buna rağmen veritabanımızda 94 futbolcu her iki formayı da giymiş görünüyor. Milano derbisi kadar geçirgen değil ama İstanbul ya da Madrid'e kıyasla çok daha akışkan.

2006 her şeyi değiştirdi

Calciopoli soruşturması Juventus'u Serie B'ye gönderdiğinde kadro dağıldı. O yaz iki isim doğrudan Inter'e geçti.

Zlatan İbrahimoviç, 2004'te Ajax'tan Juventus'a gelmişti. İki sezonda takımın en önemli hücumcusuydu. Küme düşme kararından sonra Inter'e imzaladı ve orada üst üste Serie A kazandı. Kariyeri boyunca Milan, Inter ve Juventus formalarının üçünü birden giydi.

Patrick Vieira de aynı yolu izledi. Arsenal'den 2005'te Juventus'a gelmiş, bir sezon oynamıştı. 2006'da Inter'e geçti ve orada dört yıl kaldı. Onun için bu bir tercih değil, kadro tasfiyesinin sonucuydu.

Fabio Cannavaro ise tersini yaptı. 2002'de Inter'e geldi, iki sezon sonra Juventus'a geçti. Calciopoli'den sonra Real Madrid'e gitti ve o yıl Ballon d'Or kazandı.

Andrea Pirlo

Andrea Pirlo, bu listenin en sıra dışı ismi. 1998'de Inter'e imzaladı, kendini gösteremedi, kiralara gönderildi. Milan'da on sezon geçirdikten sonra 2011'de bedelsiz olarak Juventus'a gitti ve orada dört Serie A kazandı.

Inter, Milan ve Juventus. Üç kulübün de formasını giydi ve her birinde farklı bir futbolcuydu: Inter'de tutunamayan genç, Milan'da geri çekilmiş playmaker, Juventus'ta takımın tempo ayarı.

Roberto Baggio

Roberto Baggio için Juventus'tan ayrılış zaten travmatikti. 1990'da Fiorentina'dan Juventus'a transferi Floransa'da sokak olaylarına yol açmıştı. Torino'da beş sezon geçirip Ballon d'Or kazandı, sonra Milan'a, ardından 1998'de Inter'e geçti.

Christian Vieri ise İtalyan futbolunun gezgini. Juventus, Atlético Madrid, Lazio, Inter, Milan, Fiorentina, Torino, Atalanta. Neredeyse her büyük kulübü dolaştı ve hiçbir taraftar grubu onu tam olarak sahiplenmedi.

Eski kuşak

Geçişler yeni değil. Roberto Boninsegna yetmişli yıllarda Inter'den Juventus'a geçti ve Torino'da şampiyonluk kazandı. Alessandro Altobelli, Inter'in efsane santrforu, kariyerinin sonunda Juventus formasını giydi.

Paulo Sousa ise Avrupa'nın en garip listelerinden birine sahip: Benfica ve Sporting'de oynadı, sonra Juventus ve Inter'de. Yani hem Lizbon hem Torino-Milano hattını geçti.

Yakın dönemden Lúcio ve Dani Osvaldo da iki formayı giyen isimler arasında.

Neden bu kadar mümkün?

İtalya'da transfer, taraftar için ihanet olsa da kulüpler için normal bir işlem. Ayrıca iki kulüp uzun süre aynı seviyede rekabet etti; birinden diğerine geçmek statü kaybı değildi.

Yine de gerginlik gerçek. İbrahimoviç ve Vieira'nın geçişi Torino'da uzun süre konuşuldu, Pirlo'nun Juventus'ta bulduğu başarı ise Milan'da hâlâ acı bir hatıra.

Rakamın arkasındaki dağılım

Doksan dört isim büyük görünüyor ama dönemlere ayırınca tablo değişiyor.

Bu futbolcuların önemli bir kısmı 1930 ile 1970 arasından. Giuliano Sarti, Franco Causio, Pietro Anastasi, Romeo Benetti ve Erminio Favalli gibi isimler, İtalyan futbolunun transferin bugünkü kadar simgesel anlam taşımadığı bir dönemde oynadı. O yıllarda bir futbolcunun kulüp değiştirmesi, taraftar için bugünkü kadar kişisel bir mesele değildi.

Modern dönemde, yani 1990 sonrasında iki formayı da giyen isim sayısı çok daha az. Bu da derbinin zamanla sertleştiğini gösteriyor. Televizyon parası büyüdükçe, taraftar kimliği belirginleştikçe ve transferler daha görünür hale geldikçe geçiş maliyeti arttı.

Oyunda ne anlama geliyor?

Common'da Inter × Juventus turu açıldığında elinde geniş bir havuz var, ama havuzun çoğu eski. Modern futbolu takip eden bir oyuncu Ibrahimović, Vieira, Cannavaro, Pirlo, Baggio ve Vieri'yi hızlıca sayabilir. Altı isim çoğu tur için yeterli.

Tur uzarsa işler zorlaşıyor. Lúcio ve Osvaldo'dan sonra yetmişli yıllara inmek gerekiyor ve orada Boninsegna ile Altobelli dışında hatırlanan isim az.

Bu yüzden bu eşleşme, oyunun hem en kolay hem en zor turlarından biri sayılabilir: başlaması kolay, bitirmesi zor.